Daire'ye Dair

Gülün solgun yaprakları dökülürken, bir ses yükselir bahçeden; ne bülbülün nağmesi, ne de uzaklardan gelen bir aşk feryadı. Bu, gülün ta kendisinden kopan bir inilti. Sevenin değil, sevilenin hüznü. Gülü her mevsim kucaklayan, tomurcuklarını açarken izleyen, solarken de yanında olanın çığlığı. Onu besleyen, ona hayat veren, ama sonunda kendi elleriyle toprağa gömenin acısı. Uzaklardan hayranlıkla bakan âşıklar gibi değil bu; gülün dalında, gülün içinde yaşayanın hüznü. Baharın coşkusu değil, ayrılığın derin sessizliği. Gülbün-ü firakın, yani gülün ayrılığına tutulanın sesi. Sevenin değil, sevilenin, sevenle birlikte solan gülün kendi içindeki yangını.