Daha Önce Ölmüş Müydük?

Anıl Cihan’ın satırlarında, sessizce geçip giden anlar birer kâğıda dökülmüş gibi duruyor. İçinden geçip de dile getiremediğin o ağaçlar, utançla sarılıp kalmış insanlar, şehirlerin gri yüzünde unutulan otobüs biletleri... Bir bardak şarabı ağustos sıcağına, doğum günlerini gündoğumunun hüzünlü ışığına benzeten bir dille yazılmış bu metinler, hayatı elinden kaçırmış gibi hissedenlerin hikâyesi. Ada gibi yalnız, yalanların gölgesinde büyüyen bir hayatın izlerini sürüyor. Kimi zaman kopuk, kimi zaman acımasızca dürüst cümleler, insanın içindeki o bitmeyen soruyu fısıldıyor: Biz daha önce ölmüş müydük? Kısacık sayfalarında bile derin bir nefes aldırıyor, geçip gidenin peşine düşürüyor.