Dağların Dağlarıma Benzer

Maden ocaklarının karanlığında kalanlar, kömür tozuyla karışmış isimlerdir artık. Tanınmaz hâlde çıkarılan bedenler, belindeki madenci lambasının numarasıyla anılır sadece: "Bu, Ahmet’tir. Bu da Latif." Muharrem Arman’ın satırları, emeğin ve emekçinin sesini duyururken süssüz, yalın bir dille acıyı, direnci ve unutulmuşluğu anlatıyor. Her kelime, bir yaranın kanamasına dokunur gibi; kimi zaman hüzün, kimi zaman geçmişin ağır yüküyle sarsıyor okuru. İbrahim Tığ’ın da vurguladığı gibi, Arman’ın şiiri, edebiyatta kalıcı izler bırakacak güçte. Sözün özü, bu kitap, toprağın altındaki sesleri duyurmak için yazılmış bir ağıt.