Dağlar Kuşlara Kalsın

Anadolu’nun uçsuz bucaksız bozkırlarında, soğuk rüzgârlar gibi esip geçen yalnızlık, yoksulluk ve adaletsizlik, insanların sırtında ağır bir yük gibiydi. Devletin baskısı, ağaların zulmü, erkeğin kadına uyguladığı şiddet, törelerin acımasızlığı ve dinin gölgesinde büyüyen korkular, köylerden şehirlere uzanan bir zincir gibiydi. Denizli’den İzmir’e doğru ilerledikçe, bereketli topraklar göz alabildiğine uzanıyor, incir ağaçları, zeytinlikler ve bağlar, doğanın cömertliğini fısıldıyordu. Ne var ki, bu verimli ovalar, sahipsiz ve işlenmemiş halde, mevsimlerin değişimine teslim olmuş, vahşi atlar gibi başıboş dolaşıyordu. Oysa Kızılırmak’ın suları bu topraklara can vermeye hazırken, siyasetin kısır çekişmeleri her şeyi gölgeliyordu. Sağ sol, Türk Kürt, Sünni Alevi, kentli köylü, erkek kadın… Hep aynı kısır döngü, hep aynı umutsuzluk. Bu roman, sessiz çığlıkların, bastırılmış isyanların ve değişim umudunun.