Dağınık Manifesto

Sonbaharın son ışıkları camdan süzülürken, içimde doğum sancıları çeken bir kışın habercisi yeşil bulutlar uçuşuyor. Güneye, belki de daha ötelere doğru kanat çırparak uzaklaşıyorlar. Bu gidişin ardında, seninle ilgili bir iz var sanki; bir kırlangıç gibi çırpınan, ama bir türlü havalanamayan. Sözcükler, tıpkı bu bulutlar gibi, içimde birikiyor, dağılıyor, yeniden şekilleniyor. Dağınık bir manifesto gibi, ne tam anlamıyla tutarlı ne de büsbütün kopuk. Belki de hayatın kendisi gibi: parçalı, kırık, ama yine de bir bütün olma çabasında.