Dağda Duman Yeri Yok

Abdullah Ataşçı, öykülerinde yarattığı derinlikli anlatımı bu kez romanında da ustalıkla işliyor. *Dağda Duman Yeri Yok*, zorunlu bir göçün izlerini destansı bir dille ve halk kültürünün zengin sesleriyle örüyor. Tren, yalnızca bir ulaşım aracı değil; içinde dengbêjlerin nağmelerini, kederli ayrılıkları, yaşamların parçalanmış anılarını taşıyan bir yolculuk mekânına dönüşüyor. Her şey bir rüzgârda savrulup giderken, ne trenin rotası ne de içindekilerin kaderi netleşiyor. Belki de her şey bir düşten ibaret; ölenle yaşayanın sınırları bulanıklaşıyor, mezarlıklardan fırlayan ruhlar sokaklarda dolaşıyor, geçmişle bugün iç içe geçiyor. Roman, yalnızca görüleni değil, duyulanı ve hissedileni de canlandırıyor. Islıklar, kokular, türküler ete kemiğe bürünerek hikâyenin bir parçası oluyor. Kırk gün kırk gece süren bir türkü, hem kulaklarda yankılanıyor hem de şehir, sanki sağırlaşmışçasına duymazdan geliyor..