Çünkü...

Gözlerindeki sessizliği yıllardır tanırım; o suskunluk, aramızdaki bitmemiş bir savaşın ateşkes bayrağı gibi dalgalanır durur. Her bakışın, imzasız bir mektup gibi yüreğime düşer, her sözüm ise okunmadan yakılır, duyulmadan söner. Şimdi sensiz yaşamak, bir türlü kabullenemediğim bir yokluğun içine doğru yayılan bir sancı gibi. Adın, ismimin yanında bir gölge misali, kaderimin yazılı olduğu kâğıda zımbalanmış sanki. Hatırladıkça kendimden iğreniyorum; aklım, trafik karmaşası gibi allak bullak olurken, seninle olan her şey, geçmişin labirentlerinde kaybolup gidiyor. Oysa biliyorum, bu acı da, bu karmaşa da benim payıma düşen.