Cümlemiz

Ziya Osman Saba, Türk şiirinin sessiz ama derin nehirlerinden biri olarak öne çıkar. Ölüm karşısında duyduğu dingin teslimiyet, onun dizelerine yansıyan en belirgin özelliktir; korku yerine huzur, isyan yerine kabulleniş vardır. Şiirleri, arınmış bir beyazlık gibidir; ne kir barındırır ne de yapmacık süslemeler. Geçmişe duyulan özlem, çocukluk anılarının ışıltısı ve zamanın acımasız akışı, onun dizelerinde sıkça karşımıza çıkar. Yedi Meşaleciler’in en genç üyesi olarak başladığı yolculuk, Ahmet Haşim’den Necip Fazıl’a, hatta Fazıl Hüsnü Dağlarca’ya uzanan bir köprü kurar. Fransız şiirinin izleri hissedilse de, hüznü ve lirizmi tamamen yerlidir. Saba’nın şiirlerinde Tanrı’ya yönelik sorgulamalar, bazen boyun eğişe, bazen de umuda dönüşür. Toplumsal eleştiriler, çocuk sevgisi ve daha güzel bir dünya özlemi, olgunluk döneminin başat temalarıdır. Cahit Sıtkı’yla paylaştığı sadelik ve içtenlik, Necatigil’in.