Cüce

Zenîme, hayatı boyunca pek çok yüzle tanınmış bir kadındı. Kimi zaman hüzünle dolup taşan bakışları, kimi zaman da kahkahalarla sarsılan bedeniyle odayı doldururdu. Güzelliğinin izleri silinmemişti henüz; iri gözleri, ince yapısı ve kadınsı duruşuyla dikkat çekerdi. Evinde tuhaf giysilerle dolaşır, sanki her an başka bir role bürünmeye hazır gibi görünürdü. Yaşamı boyunca sakladığı bir sır, içine gömdüğü bir acı olmalıydı, ama yine de hayatı dolu dolu yaşamış, dünyanın dört bir yanında sevgililer edinmiş, güçlü bir duruş sergilemişti. Oturma odası, sanki yılların ağırlığını taşıyan bir ağacın yaprakları dökülmüş gibi, sararmış kâğıtlarla kaplıydı. Üzerlerinde yazılı notlar, mektuplar, anılar... Zenîme bir gün, "Al şunları, gözüm görmesin artık!" diyerek bu kâğıtları bana uzattı. Kitabına bir ad koymamıştı; *Cüce* ismini ben verdim. Onun hikâyesi, bu kâğıtların arasında saklıydı belki de.