Cthulhu’nun Çağrısı

Uzak denizlerin derinliklerinde yatan bir şey var; ne tanrı ne de canavar, sadece insanın aklıyla kavrayamayacağı bir varlık. H.P. Lovecraft’ın öyküleri, bu bilinmezin kıyısında dolaşanların hikâyelerini anlatıyor. Yedi ayrı anlatıda, korkunun sadece gördüğümüzde değil, asla göremediğimizde de nasıl büyüdüğünü gösteriyor. Bilinç, karşısına çıkanı anlamlandırmaya çalışırken çözülüyor; kelimeler yetmiyor, resimler yetersiz kalıyor, müzik bile o dehşeti aktaramıyor. Lovecraft’ın kahramanları, bu yüzden ya sessizliğe gömülüyor ya da çığlıklarla parçalanıyor. Okyanusların altında, unutulmuş şehirlerin taşlarında, yıldızların ötesinde bir şeyler bekliyor. İnsanlık, onun varlığını sezdiğinde bile adını koyamıyor, çünkü adlandırmak, kontrol altına almak demek. Oysa Lovecraft’ın evreninde kontrol, bir yanılsamadan ibaret. Yazar, korkuyu tarif etmeye çalışırken aslında onunla dans ediyor; bazen bir arkeologun.