Çözümsüz

Yaşamın gürültüsü içinde bir başına kalakalır insan bazen. Herkesin yüzünde bir gülümseme, her adımda bir umut varken, senin yüreğinde yalnızca sessizlik ve ağır bir boşluk. Sevdiklerinden uzaklaştıkça, dünyanın renkleri solmaya başlar; baharın coşkusu, yazın sıcaklığı bile anlamını yitirir. Salıncak sallanırken birden kopar ipi, düşersin işte o zaman. Tutunacak bir dal ararsın, ama ellerin hep havayı kavrar. Zaman akar, sen ise o boşlukta asılı kalırsın; ömrünün geri kalanı, bir gölge gibi kaybolur ardında. Herkes yaşamaya devam ederken, senin için her şey durmuş gibidir. Acının en derininde, yalnızca sen varsın.