Çöp Ev

İmamın sesi, hastane koridorunda yankılanıyordu: *"Bu ne biçim iş, Çöp! Ulu Tanrı insanı böyle mi yaratır?"* Gözlerini doktorlara çevirdi, dudakları alayla kıvrıldı. *"Şu karşınızda duran Çöp ya deli gibi zeki ya da aklını tamamen yitirmiş bir zavallı. Hak ettiği yere geldi sonunda. Ben zaten biliyordum, bir gün tımarhanenin yolunu tutacağını. Haber geldiğinde, trafik kazası sanmıştım. Bir kolu çıkmış, bacağı kırılmış... Alçıya alır, kurtarırdık. Ama kırılan akılsa, neyle sararsın? Çöp, koskoca bedeninde kıracak başka yer bulamadın mı? Kolunu mu kırasaydın, bacağını mı? Gözünü çıkar, kafanı parçala... Ama aklını? Başka birinin aklı olsa, doktorlar çaresini bulurdu belki. Ama senin aklın... Ona çare arayan doktora da yazık. Vallahi, onun da aklı başından gider.