Çolpan Yıldızı

Gözlerini her gördüğümde yüreğimde bir kasırga kopardı sanki. İncecik bir ay ışığı düşer, gonca güllerin yansıması vururdu gözlerime. Ne bir söz söyleyebilirdim, ne de bakışlarımı ondan ayırabilirdim. O bakışlarda Hun atlılarının koştuğu uçsuz bucaksız Asya bozkırlarını görürdüm; mavimsi yeleleri rüzgârda dalgalanan atlar, göz alabildiğine uzanan ovalar... Karşımda, dolunay kadar duru, Ötüken’in gökyüzünü süsleyen Çolpan yıldızı gibi salınırdı. Issık Göl’ün kıyılarında süzülen o zarif maral, işte oydu.