Çöl Resimleri

Geçmişin izlerini sürmek, hem büyüleyici hem de iç burkan bir yolculuk. Sanki kendi ayak izlerimi takip ediyorum, ama her adımda biraz daha kayboluyorum. Ceketimin cepleri, çekmeceler, hatta telefonum bile birer muamma artık; onları karıştırırken aslında kendimi arıyorum. On bir gün önce, yan yana oturduğumuz o koltuklar, biletin üzerindeki numaralar... Hepsi bir anıya dönüştü. Sinema salonunun loş ışığında, sazlıkların arasında esen rüzgârın taşıdığı o vahşi ot kokusunu andıran parfüm, hafızamda incecik bir iplik gibi dolanıp duruyor. Başımı döndüren o esrik anlar, sanki sadece o salonda yaşanmış gibi geliyor şimdi. Her şey bulanık, her şey uzak; ama bir o kadar da yakıcı.