Çok Üzgünüm (8-D-38 )

Karşıma otur, saçlarını toplamış, kollarını bağlamış halinle. Belki de susmak daha iyi, ne diyeceğimi bilmiyorum zaten. Yine de dinle beni, uzunca konuşalım. Sözü olan insanlar gibi, eski zamanların o derin sohbetleri gibi. Birinin suyu berrak, ötekinin ekmeği lezzetliydi o vakitler. Şimdi ise yalnızca anılar kalmış; tozlu raflarda, unutulmuş sayfalarda. Bu hikâye, o eski insanların izini sürüyor; kaybolanları, geride kalanları ve suskunluğun içinde saklı kalanları anlatıyor. Yüz yetmiş dört sayfa boyunca, sessizliğin gürültüsünü dinleyeceksin.