Çocukluğumu Bindirdim Tramvaya O Gitti Ben Kaldım Yaya

Müjdat Gezen’i tanıyanlar bilir: O, yaşamını sanatın, eğitimin ve iyiliğin izinde sürdüren bir usta. Fatih’te başlayan yolculuğu, Karagümrük’ten Vefa’ya uzanan anılarla dolu. Arkadaşı Ataman’la sohbet ederken, ikisi de aynı sözü buluverdi dillerinde: "Müjdat gerçek bir insan, hem de en iyi türünden." Onun hayatını düşündükçe, Munzur’un o bembeyaz köpüklerle doğan berrak sularını anımsamadan edemiyor insan. Kirlenmemiş, duru, hayatın ta kendisi gibi akıyor Gezen’in öyküsü. Bu kitap, o tertemiz suyun çağlayanı gibi akıyor sayfalardan. Okurken hem kolayca yol alıyorsunuz hem de umudun tazelenen serinliğini hissediyorsunuz. Zor günlerin gölgesinde yazılmış olsa da, sayfalarında umutsuzluğa yer yok. Çünkü sanat, umutla beslenir; onsuz ne yarınlar kurulur ne de güzel günler. Gezen’in anıları, bu gerçeği bir kez daha hatırlatıyor: Hayat, umutla güzelleşir.