Çocukluğum Sobe

Şehir ufukta belirmişti artık. Gözlerimi köyden ayırıp oraya çevirmek, sanki nineme ihanet etmek gibi geliyordu içimden. Ama o da beni göndermişti sonuçta, tek ricası unutmamamdı. "Köyümüzü, anılarımızı sakın aklından çıkarma," demişti vedalaşırken. İçimden bir kez daha söz verdim: Hiçbir şeyi unutmayacaktım. Yavaşça döndüm şehre doğru. Rüzgârda bir ıslık çaldım, heyecandan olsa gerek. Gözlerim faltaşı gibi açıldı birden. "Vay canına, koskoca bir dünya burası! Ben burada nasıl yolumu bulurum?" diye geçirdim içimden. Tam o sırada babamın sesi geldi arkamdan: "Büyükler kaybolmaz, oğlum. Sen de büyüyeceksin artık.