Çobanaldatan

Gece yarısı duvarlara fısıldayan o komşu çocuğu, aslında sizden çok da farklı değil. Bir zamanlar o da uslu, sessiz biriydi; ta ki hayatın keskin virajlarında savrulup parçalanana kadar. *Çobanaldatan*, kaybın, yalanın ve umutsuzluğun gölgesinde debelenen insanların hikâyesini anlatıyor. Bir ölümün ardından çöken sessizlik, bir aşkın ardından dönen boşluk, bir yalanın peşinden koşulan çıkmaz sokaklar... Her şey gerçekmiş gibi görünürken, aslında hiçbir acı kalıcı değildir belki de. Ama sabah uyandığınızda, dizinizdeki çizikler ve ellerinizdeki yaralar sizi tekrar aynı güne mahkûm eder. Adımlar ağırlaşır, çözümler tükenir, düşünceler eskimiş bir plak gibi tekrarlanır durur. Peki ya duvarlara yazılan o cümleler, aslında kaçamadığımız kendimize mi ait? Akın Çokuğurluel, üçüncü romanıyla hayatın, ölümün ve varoluşun sessiz çığlıklarını duyuruyor. Dış dünyanın düzeniyle hesaplaşan, ince bir zekâyla örülmüş.