Çivi

Gece, annenin sütüyle yıkanmış anıların gölgesinde ağırlaşırken, hüznün kanat çırptığı bir mabet gibi duruyor yürek. Gelin kınasının kızıllığı, naftalinin soğuk kokusuyla iç içe geçmiş; hıçkırıklar, pas tutmuş bir sessizliğin içinde eriyor. Şiirin dudaklarından süzülen bir kırlangıç, çığlık olup yükseliyor iç dünyanın derinliklerinden. Kaygılar, çekilin diye haykırıyor; acının en keskin nağmesine dönüşen bir türküde, harfler gibi kıvrılıp bükülüyor zaman. Her satır, bir çivinin duvara çakılışı gibi sert ve kalıcı. Gölgeler, üveyik kanadında taşıdığı hüznü, kutsal sayılan bir mekâna bırakıyor. Lirik bir ayin eşliğinde, unutulmuş imgeler günah çıkarırcasına dökülüyor sayfalara. Bu roman, acının estetiğine sığınanların, sessiz çığlıklarını duyurma çabası.