Çıtırlar Farkında Değil

Sözcükler sustuğunda, suskunluk bir bıçak gibi keser insanın dilini. Umut, inandığın yerden değil, en kırılgan anından kopup gelir; tıpkı bir ipin son damlasıyla kopması gibi. Yüreğin çığlıklarıysa, sessizliğin içinde patlar adeta. Cesaret tükendiğinde, zincirler kendiliğinden takılır bileğine. Boris Vian’ın bu keskin satırlarında, varoluşun o ince çizgisi üzerinde yürürken hissettiklerimiz, birer kâğıt kadar hafif ama bir dağ kadar ağırdır. Her sayfada, kaybolanların peşinden koşarken bulduğumuz yalnızlık, hem kaçış hem de sığınaktır. Kelimelerle örülü bu labirentte, her adım bir çıkmaz ama her çıkmaz da yeni bir başlangıçtır.