Cıs

Hakan Sarıpolat’ın *Cıs*’ında, görünenin ardındaki sessizlikler konuşur. Herkesin görmezden geldiği o küçük kırık parça, aslında hiçbir yerde durmaz; kimsenin umursamadığı yerden çıkar, kaybolur, yeniden belirir. Kuşlar eski sırları fısıldamaz, çocuklar ise hâlâ en iyi kandırmayı bilir. Neyse ki kokular var, zamanın yıpratamadığı duygular, yüzleri kırışmayan anılar. Bazen gerçekle hayal iç içe geçer, ölüm toprakla sarmaş dolaş olur, bir ağaç gibi kök salar. Peki bizi ezen balyoz mudur, yoksa bir çift göz mü? Sevdiklerimiz artık yanımızda olmasa bile, dönen atlıkarıncanın içinde onları görebilir miyiz? Sarıpolat’ın öyküleri, usulca sarıp sarmalar, sonra bir anda sarsar. Gerçekle düş arasındaki çizgi silikleşir, her satır didikler, sorar, şaşırtır. Karın keskin soğuğu yüzü yalarken, köyün sessizliği homurdanan bir köpekle bozulur. Ay ışığı evlerin karanlık yüzlerinde titreşir, ormanın derinliklerinden gelen.