Çırpınıp İçinde Döndüğüm Deniz

Zaman, avuçlarımızdan kayıp giderken bir balık gibi çırpınır; her soluk alışımız, her düşüncemiz bu kaçışın yankısıdır. Çocukluğumuzun izleri, gençliğimizin hayalleri, tıpkı dalgaların kumda bıraktığı ayak izleri gibi silinir gider. Ruhumuz, bedeninin sınırlarında hapsolmuş bir kuş misali kanat çırpar durur. Yaşamak, her adımda aynı ağırlığı taşıyan bir denizde boğulmamak için çırpınmaktır aslında – kimi zaman coşkun, kimi zaman sessiz, ama her daim var. Yazmak da bu çırpınışın bir parçasıdır; kelimelerin derin sularında dönüp durmak, bazen boğulmak, bazen de bir anlığına nefes almak. Sözcükler, dalgalar gibi yükselir alçalır; kimi zaman kıyıya vurur, kimi zaman uçurumdan aşağı yuvarlanır. Kalbin sesini duyurmak değil, kendi dilini unutmanın telaşıdır yazmak. Gecenin karanlığında, seherin sessizliğinde, her satır bir çığlık, her nokta bir susuştur. Ve deniz, hep aynı denizdir – içinde döndüğümüz, çırpındığımız, ama asla çıkamadığımız.