Çıplak Ayaklı Ruhlar

Sokakta yürüyen o kadınlar, sanki ayakları yere değmiyormuş gibi hafiftiler. Her adımlarında, arkalarından gelen bir gölgenin izini sürüyorlardı; bilinmezliğin ağırlığı omuzlarına çökmüş, gözlerinde sessiz bir telaş vardı. Dışarıdan bakınca sıradan görünüyorlardı: aynı kıyafetler, aynı sokaklar, aynı kalabalıklar içinde kaybolup giden yüzler. Ama onları tanıyanlar için, her biri birer ay hırsızıydı. Gecenin karanlığında parlayan o ışığı çalmış, kendi içlerine saklamışlardı. Kimse fark etmeden, kimse anlamadan, yalnızca kendilerine benzeyenlerin gözlerinde yankı bulan bir varoluşun peşindeydiler.