Cinnet

Hermann Karloviç, hikâyesini anlatmaya başlarken kendinden son derece emin: anlatacakları, ancak olağanüstü bir anlatım gücüyle anlam kazanabilir. Eğer bu yeteneğe sahip olmasaydı, yaşadıkları da zaten hiç var olmamış, silinip gitmiş olurdu. Nabokov’un *Cinnet*’i, delilik ve cinayet üzerine kurulu, hem ürkütücü hem de kahkaha attıran bir yolculuk. Kahramanının zihninde dolaşırken, okuru hem dehşete düşüren hem de gülümseten bir cesaretle karşı karşıya bırakıyor. Roman, toplumdan kopuk bir bireyin iç hesaplaşmasını merkeze alıyor. Hermann’ın dünyası, dışarıdan bakıldığında anlamsız görünen bir kaosun içinde şekilleniyor. Nabokov, karakterinin yalnızlığını ve yabancılığını öyle bir ustalıkla işliyor ki, okur kendini onun zihninin derinliklerinde buluveriyor. Sartre’ın da dediği gibi, bu köksüzlük mutlak; ne ait olunan bir yer var ne de karşı çıkılan. Sadece bir adam, kendi gerçekliğiyle baş başa, kendi kurallarını yazıyor.