Çinko Yahut Ağzımda Toz

İçine dönmenin yolu, bazen bir kuyunun dibinde kaybolmaktan geçer. Uğur Aktaş’nın bu kısa ama yoğun metni, bedenin sınırlarını zorlayan bir arayışı anlatıyor: Kendine ulaşmak için kazılan derinliklerde, ruhun hangi tortularla karşılaştığını, hangi paslı izlerin yüzeye çıktığını. Ağzında toz, teninde çinko kokusu; biriken yalnızlık, çözülmeyen suskunluk, bedeni terk eden bir varlığın izleri. Her satır, içine çekilen nefes kadar keskin, her kelime, kuyunun karanlığında yankılanan bir çığlık gibi. Kendi yüzünü görebilmek için hangi aynaya bakmalı? Ya da belki de asıl soru, o aynanın parçalanıp parçalanmadığı. Aktaş, okuru bu sorunun kıyısına bırakıyor; cevap ararken boğulanların, suskunluğa gömülenlerin hikâyesinde.