Cinayetin İki Yüzü

Gözlerini açmaya cesaret edemiyordu; yıllardır verdiği söz, şimdi bir duvar gibi önünde yükseliyordu. Etrafındaki sessizlik, yaklaşan ayak sesleriyle bozuldu. Her adımda, ciğerlerini saran o tanıdık ama dayanılmaz koku daha da yoğunlaşıyordu: kanın keskin, boğucu kokusu. Nefes alış verişi, kulaklarında gürültüye dönüşmüştü. Dudakları, sanki mühürlenmiş gibi kapalıydı. Yanında biri soluk alıp veriyordu; sıcaklığı tenine değecek kadar yakın, ama dokunmaya izin yoktu. Yılların hasreti, boğazında düğümlenmiş bir tek kelimeye dönüşmüştü. O kelimeyi söylemek, dudaklarından dökülmesini beklemekten başka bir şey istemiyordu artık. "Baba.