Cin Çin Maçin

Odadaki en ufak çıtırtı, sanki zamanın dokusunu yırtıverdi. Toz zerrecikleri havada asılı kalırken, her şey bir anlığına donup kaldı. Cin’in gözlerindeki şaşkınlık, eski masallardan fırlamış gibiydi; geçmişle şimdi arasında kaybolmuş bir köprü gibiydi sanki. "Daha önce kimse böyle bir şey dilemedi," diye fısıldadı bir ses, sanki bu anın sırrı sadece ona aitmiş gibi. Her şey bir anda değişiverdi, sanki gerçeklik bir rüyanın içinde eriyip gitti.