Çılgınsı

Necati Tosuner’in *Çılgınsı*’nda, hayatın o ince çizgisinde sallanan anlar var: eksikliğin gölgesi düşen, "yeterli değil" diye fısıldayan, bir türlü tamamlanmayan. Beklentilerin ağırlığı altında ezilen umutlar, insanın kendi varlığına bile tahammül edemeyişi, bitkinlik ve ansızın çarpan küçük mutluluklar... Hepsi bir arada, birbirine karışmış. Sevinçle kaygının çarpıştığı o büyük sessizlikte, içini kemiren boşluğun sesi duyulur ancak. "Seni bulduğum için deli gibi mutluyum" derken, bir anda "ya kaybedersem" korkusuyla buz kesilir insan. İçinden geçenler bir tren gibi hızlanır: martıların kanat çırpması, saçlarına kurdele takmış bir kız çocuğu, "seni çok aradım" diyen bir ses... Sonra ansızın batan iğne: seni kaybetmişim. O an, donup kalır her şey. Tosuner, bu kırılganlığı öyle bir dillendirir ki, kelimeler insanın içine sızar.