Çilenin böylesi

Hüseyin Üzmez, genç yaşta girdiği cezaevinde geçirdiği yılları anlatırken, hayatın en çetin sınavlarından birinin samimiyet olduğunu söylüyor. "İlk günden hatamı fark etmiştim, ama içten davranmıştım; bu yüzden pişmanlık duymadım" diye itiraf eden yazar, o dönemin tanınmış düşünürleriyle paylaştığı hücre anılarını aktarıyor. Demir parmaklıklar ardında geçen günler, sadece bir mahkumun değil, bir insanın kendisiyle yüzleşme hikayesine dönüşüyor. Üzmez, hapishanenin soğuk duvarları arasında kazandığı dersleri, kaybettiklerini ve yeniden doğmanın ağırlığını satırlarına özenle işliyor. Okur, bu sayfalarda yalnızca bir dönemin değil, bir ruhun da izini sürüyor.