Cihan Fatihi

Fatih Sultan Mehmed, Cuma namazının ardından beyazlar içinde atına atladığında, kılıcını çekerek askerlerinin önünde durdu. Gözleri ateş saçan bir imanla doluydu. "Bugün Allah yolunda şehadet günüdür, yiğitlerim!" diye haykırdı. "Bu surlar, Yüce Yaradan’ın izniyle toz duman olacak. Peygamber Efendimizin müjdelediği ordu biziz. Artık laf değil, cihat zamanıdır!" Sesinde, Konstantiniyye’nin göklerini çınlatan çan seslerinin yerine ezanın yükseleceği inancı vardı. "Eğer kanımla İslam’ın zaferi gelecekse, kılıçlar beni doğrasın. Nefsim korkaklık ederse, bu lanetli eller toprağa gömsün beni!" Ayasofya’yı işaret ederek devam etti: "Bakın, bu yiğitler secdeye geliyor. Şeytanı bağrından söküp atacaklar!" Sonra sesi daha da yükseldi: "Ey İskender, ey Sezar! Allah’ın askerlerine bakın da imrenin. Bizden neyiniz eksik? Aslanlarım, şeytanı utandırın, Peygamberimizi şereflendirin. Allah’ın adıyla… Hücum!