Çığlıkları Tüketmek / Anadolu Hikayeleri 2

Anadolu’nun derin sessizliğinde kaybolan sesler, aslında bir çığlık kadar gür çıkmak isterdi. İki anne yüreği, buz tutmuş umutların arasında, suskunluğa mahkûm edilmiş gibiydi. Oysa içlerinde kopmak bilmeyen bir fırtına vardı; hesap sormak, kayıplarının hesabını çıkarmak, gökyüzüne ve toprağa inat haykırmak... Ama sustular. Belki de en büyük acı, çığlıklarının bile duyulmadığı bir dünyada, seslerini geri kazanmanın anlamsızlığıydı. Susmak, susturulmaktan beter bir teslimiyetti onlar için. Kayıplarının telafisi yoktu, ama öfkeleri hâlâ diriydi. Bu öyküler, o öfkenin, o suskunluğun ve o çaresizliğin izini sürüyor.