Çiğdemleri Solan Bozkır

İmdat Avşar, Türk edebiyatında dili kendine has bir ustalıkla işleyen yazarlar arasında yer alır. Onun kaleminde sözcükler yalnızca anlam taşımaz; aynı zamanda bir sahnenin, bir duygunun ya da bir anın içinden yükselen canlı bir sese dönüşür. Roman kişileri birbirlerinin sesine kulak verirken, okuyucu da metni adeta gözünün önünde canlanan bir olay örgüsü gibi algılar. Bu, sıradan gibi görünen günlük konuşmanın derinliklerinde saklı kalan zenginlikleri ortaya çıkaran bir dildir. Avşar’ın dilindeki asıl büyü, entelektüelin yüksek söyleminde aradığı incelikleri, halkın doğal sesinde bulabilmesidir. Yazıya dökülen her cümle, bir bakıma duyulan, dinlenen ve içselleştirilen bir anlatının izlerini taşır. Bu ses, okuyucuyu yalnızca okumaya değil, aynı zamanda görmeye ve hissetmeye davet eder. Tiyatrodaki dramatik etki gibi, metin de bir görsellik barındırır; ancak burada sahne, yapay benzetmelerle değil,.