Çiftdem

Acıların gölgesinde büyüyen bir yürek, etrafındakilere hep başkalarının hikâyelerini anlatırken bulur kendini. Denizlerin dalgalarını, dağların görkemini, gökyüzünün sonsuzluğunu tarif eder durur; oysa asıl konuşulması gereken, kendi içindeki sessiz fırtınalardır. Herkes, geçmişin izlerini, kabuk bağlamayan yaraları eşeler durur; durduramazsın, durduramazlar. Herkesin bir acısı vardır elbet, kimisi derin, kimisi yüzeysel, ama hepsi de içimizde bir yerlere gömülüdür. Kaybettiklerimizle doluyken nasıl olur da dışımız bu kadar umursamaz görünebilir? Anlamak zor. Karanlığı siyahla özdeşleştirirken fark etmezsin, başkalarının ellerinde renklerinin solduğunu. Hayat, bir tuval üzerine düşen fırça darbeleri gibidir; o fırçayı kimseye kaptırma. Senin hikâyen, senin renklerinle yazılmalı. Yanlışlarla dolu bir dünyada yalnız değilsin; unutma, herkesin içinde bir fırtına var.