Cicoz

Babamın gözlerinde menekşeler açar, ceylanlar koşardı sanki. Ela kahverengi bakışları, çocukluğumun en canlı anılarından biri olarak zihnimde duruyor hâlâ. Yatağımın başında eğilmiş, uzun kirpiklerinin gölgesi yüzüme düşerken, o anları bir çerçeveye sığdırmak isterdim. Annem onu gerçekten sevmiş miydi? Şimdiki sözleri farklı şeyler söylese de, geçmişin sessiz tanıkları olan o görüntüler başka bir hikâye anlatıyor. Babam, hayatımızda bir tren gibi hızlı geçip giden, geride sadece izler bırakan biriydi. Kirpiklerinin altında sakladığı o bakışlar, yıllar sonra bile içimde bir yerde titreşmeye devam ediyor.