Cibran’da Çınlayan

Söz, insanın içindeki sessizliği yırtan bir bıçaktır; Doğu ise bu bıçağın bilendiği sonsuz bir ocaktır. Yaşam, bir kadının narin ellerinden süzülüp dünyanın kaba tenine dokunduğunda, ruhun derinliklerinde yankılanan bir şarkıya dönüşür. Bilgeler, sözün kıyılarında dolaşırken, düşlerimizi bizden esirgemez; her nefes alışımızda, kelimelerle yeniden doğar tutkumuz. Zamanın acımasız akışında incinen ruhumuzu, sanatın ve edebiyatın merhemiyle sararız. Dar gelen dünyanın sınırlarını aşmak için, sözcüklerle kurarız sonsuzluğun kapılarını. Şiir ve müzikle yoğrulan Doğu, köklerimizdeki kader gibi, uzakları yakın kılan bir yolculuktur. Kelimelerin araladığı kapılardan geçerken, gölgeleri ışığa çevirir, yüzeylerdeki derinliği keşfeder, ufukta beliren bilinmeyenleri adlarıyla çağırırız. İnsanın hikâyesi uzun zamandır suskun; çağın ruhuna boyun eğmemek için, bilmenin ötesine uzanmalı, kalbimizi avuçlarımızda.