Cibilliyetsiz Griler

Günler bazen gri bir sisin içinde akıp gider; ne tam karanlık, ne de aydınlık. İşte o belirsizlik anlarında, içindeki sesler çatışır: "Devam et," der biri, "yeterince yaşadın," der öteki. Bazen ayakta durmak için zorlarsın kendini, bazen de dibe vurmanın soğukluğunda "renksiz" kelimesinin ağırlığını hissedersin. Sonra birden, gökkuşağının kıyısında bulursun kendini; çiz, kaybol, ama asla yok olma. Kelimeler dökülür kâğıda, öfkeyle, hüzünle, bazen de umutla. "Bu da şiir olsun," dersin ve gururlanırsın. Bazen susarsın, bazen de sessizliği yırtarcasına yazarsın. Gece yarısı yalnızlığın en derininde, anılarını satırlara döktüğünde, yüreğindeki yük hafifler. Kanayan parmağından süzülen damla, beyaz sayfaya düşer: "Uyu," der, "sabah her şey daha kolay olacak." Ve sen, o sözlere inanarak uyursun.