Ceza Sömürgesi (Cep Boy)

Franz Kafka’nın mektuplarından birinde, içini dökerken duyduğu o tuhaf rahatlama var: Doğruyu yazmak, belki de tek kurtuluş yolu. Milena’ya gönderdiği satırlarda, gerçeğin ağırlığını taşımaktan çekinmiyor; yalanın kolaycılığına kapılmadığı için değil, susmanın daha büyük bir yıkım olacağını bildiği için. Her kelime, düşüncelerini didik didik eden bir sorgulamanın ürünü. Korku, sadece bir duygu değil, adeta canlı bir varlık gibi içini kemiriyor. O korkunun ardında ise, özlemini çektiği her şeye boyun eğen bir teslimiyet gizli. Kafka, bu satırlarda yalnızca mektup yazmıyor; varoluşun o ince, kırılgan çizgisinde yürüyüşünü anlatıyor.