Çevreleyen İlim

İlim, insanın içindeki karanlığı aydınlatan tek ışıktır; ölüm gelip perde aralanmadan önce bu gerçeği kavramak gerekir. Bilgiyle donanmış bir kalp, hakikati gördüğünde huzura kavuşurken, cehalet ise insanı derin bir yıkıma sürükler. Nefsini tanımak, aslında varlığın özünü anlamaktır ve bu yolculukta en değerli rehber ilimdir. Sevgi de bu arayışın bir parçasıdır: Seni olduğu gibi kabul eden, senin için seven bir sevgi, sahici ve yücedir. Tıpkı Yaradan’ın kullarına duyduğu sevgi gibi – O, onları kendileri için sever, kendisi için değil. Yüce olan, cömerttir; O’na yöneleni seçer, yüz çevireni ise kendi haline bırakır. Hakka adım atan, O’nunla buluşur; O’ndan kaçan ise sonunda yalnızca kendi suretiyle karşılaşır. Bu yüz çeviriş, aslında insanın kendi tercihidir. İnkâr etse de, gerçek hep oradadır: Her şey, sonunda varlığın kaynağına döner.