Cevahirü’l Me’ani

15. yüzyıl Anadolu’sunun dil hazinesine ışık tutan *Cevahirü’l Me’ani*, Hızır Bin Yakub’un kaleminden çıkmış, dönemin söz varlığını ve gramer yapısını gözler önüne seren önemli bir el yazmasıdır. Eser, 1406 yılında kaleme alındıktan yaklaşık yarım yüzyıl sonra, 1452’de Pir Muhammed Bin Musluhiddin tarafından yeniden istinsah edilerek günümüze ulaşmıştır. Eski Anadolu Türkçesinin inceliklerini barındıran bu metin, Türk dilinin tarihsel gelişimini anlamak için paha biçilmez bir kaynak niteliği taşır. Dilbilimsel açıdan olduğu kadar içerik yönünden de dikkat çeken *Cevahirü’l Me’ani*, Türkçenin geçmişine dair ipuçları sunarken, aynı zamanda dönemin kültürel ve sosyal dokusunu da yansıtır. Üzerinde titizlikle durulan her bir kelime, cümle yapısı ve anlatım biçimi, dilin evrimini takip etmek isteyenler için benzersiz bir inceleme alanı oluşturur. Türkçenin tarihsel gramerine ve söz dağarcığına merak duyanlar.