Çetin Derler Ayrılığın Derdini

İçimdeki sessizlik birikmiş, adeta taşacak gibiydi. Ona bakarken yüzündeki her çizgi, bilmediğim hikâyeler anlatsın istedim. Yüreğimdeki kırgınlığı, yalnızlığı silip atmasını, sıcak sesiyle boşluklarımı doldurmasını umdum. Sanki beni yeniden kucaklasın, dudaklarıyla teselli etsin... Oysa o, durgun bir deniz gibiydi; suskunluğu, alışkanlığı haline gelmiş eski bir ezgi kadar doğal. Keşke sesi fırtınalar koparsaydı, dalgaları beni sarıp sarmalasaydı. En hafif fisıltısı bile gök gürültüsüne dönüşseydi. Ama hayır, o sadece susuyordu. Ve ben, bu suskunluğun içinde kaybolup gidiyordum.