Çerçi’m

19. yüzyılın tozlu Kerkük sokaklarından Kurtuluş Savaşı’nın acımasız günlerine, oradan bugünün karmaşık dünyasına uzanan bir yolculukta, Afife atalarının izini sürüyor. Elinde tuttuğu soluk bir fotoğraf, zamanın ötesinden fısıldayan seslerle dolu: kırışık yüzeyinde saklı yüzler, unutulmuş hikâyeleriyle ona sesleniyor. Büyük büyükbabasının ve büyükannesinin gözleri, geçmişin derinliklerinden çıkıp Afife’yi çağırıyor sanki. "Bizi duy," diyorlar sessizce, "kaybolan parçalarımızı bul, kopan bağları yeniden kur." Fotoğraftaki çocuk, dedesinin gençliği, bir ailenin dağılan tarihini taşıyor. Afife, bu kırılgan kâğıt parçasını bir durak olarak görüyor; geçmişin fısıltılarını bugüne taşımak, unutulanları yeniden canlandırmak için. Yüzyılların yükü omuzlarında, ama o, atalarının sesini duyabilmek için yürümeye devam ediyor.