Cennetlik Şiirler

Süleyman Unutmaz’ın dizeleri, hayatın acımasızlığını ve yalnızlığın derin sessizliğini bir ayna gibi yansıtıyor. Sevdiklerimize tutunup kaybettikçe, umutlarımızın ardında kalan boşluğu daha yakıcı hissediyoruz. Karlar altında donan bahçeler gibi solan yüzlerimiz, kapanmayan hesaplara dönüşüyor. Tanrı’ya sığındıkça, kendi içimizdeki dervişi boğuyoruz sanki; ellerimiz masum, ama yüreğimiz ağır. Bir gece ansızın gelen sessizlik, düşman kesiliyor ve fark ediyoruz: çoktan ölmüşüz. Aşkın sayfaları kapanırken mürekkep ummana karışıyor, geriye sadece siyah bir iz kalıyor. Unutmaz’ın ilk kitabı *Fena* ile birlikte sunulan *Cennetlik Şiirler*, kırık dökük hayatların şiirini tutuyor avucunda. Yalnızlık, inanç ve kaybetmenin gölgesinde açılan bu sayfalar, okuru kendi yalnızlığıyla yüzleştiriyor.