Cennet Kelebeği

Savaşın gölgesi her şeyi parçalara bölmüştü artık. Uykusu bile. Gecenin karanlığında, sevdiği kadının yanında uzanıp derin uykusunu izlerken, içindeki huzurun yerini sessiz bir endişe alıyordu. Gülümseyen yüzüne bakarken, nefes alışının ritmini dinlerken bile, dünyada hiçbir şeyin bu anın dinginliğini veremeyeceğini biliyordu. Altın sarısı saçlarını okşamak için elini kaldırdığında, parmakları havada asılı kaldı. Dün gece boyunca anlattığı korkular, Halid’in geleceği üzerine düşen belirsizlik, kadının gözlerinde gördüğü çaresizlik... Yeni uykuya dalmıştı, onu uyandırmaya kıyamadı. Yavaşça yataktan doğrulup, yanlarında mışıl mışıl uyuyan küçük kelebeğine doğru yürüdü. Savaşın ortasında, bu masumiyeti korumak için daha ne kadar dayanabilirdi?