Cennet Hırsızı Nefs

Nefsin karanlık girdabında kaybolanlar için bir uyarı, bir ayna... İnsan, kendi içindeki fırtınaya yenik düştüğünde, geriye ne kalır? Ahlak mı, onur mu, yoksa sadece boş bir kabuk mu? Kimi zaman Yusuf’un kuyusuna düşer gibi yalnızlıkla boğuşuruz, kimi zaman İbrahim’in ateşinde pişer gibi imtihanlara göğüs gereriz. Yakup’un sabrıyla yıllar boyu bekler, Musa’nın cesaretiyle zalimlere baş kaldırırız. Peki ya Ebu Leheb’in kinine, Ebu Cehil’in körlüğüne ne demeli? Dilde şükür yerine isyan, gönülde huzur yerine hırs... Nefis, farkında olmadan her şeyimizi çalıp götürür: önce erdemlerimizi, sonra umutlarımızı, en sonunda da cennetimizi. Bu yolculukta kaybolmamak için alnını secdeye koy, nefesini duaya dönüştür. Yoksa geriye ne kalır, biliyor musun? Sadece boş bir yankı...