Cenk İstanbul’da

İstanbul’un arka sokaklarında, dört duvarı çürük tahtalarla örülü bir barakada geçen bir çocukluk... Kışın sobasız geceler, ayazın kemiklerine işlediği soğuk, yazın ise boğucu sıcak ve sineklerin amansız saldırısı. Her akşam, babasının ayak sesleri avluda yankılandığında, annenin telaşı başlar; ocağa bir şeyler yetiştirmeye çalışırken kundaktaki bebek kucağında sallanır. Sonra kapı açılır, ilk sözler atışmaya dönüşür, atışma yumruk seslerine, çığlıklara... Küçük Cenk, dumanların arasında öksürerek, kardeşinin çığlıklarına kulak verirken, bir yandan da kavganın durması için gözyaşları içinde dua eder. Ama alevler yükselir, ocak cayır cayır yanarken, ev bir cehenneme döner. Kap kacak uçuşur, kundaktaki bebek unutulur, Cenk ise eşikte donup kalır; alevlerin içinde kaybolan hayatlara bakakalır. Bu roman, bir çocuğun gözünden yoksulluğun, şiddetin ve umutsuzluğun nasıl bir ateş topuna dönüştüğünü anlatıyor.