Cellat Ağlıyor

İnsanlar, hayvanların çektiği acıya yürekleri burkularak bakar; bir sokak kedisinin son nefesini verirkenki çaresizliği, madenlerde kömür taşımaktan bitap düşen katırın iniltisi, avcının tuzağına düşen kartalın kanat çırpışı karşısında içleri sızlar. Peki ya bu acıların faili olanlar? Kartalı tuzağa düşüren avcı, kediyi bilmeyerek öldüren çocuk, katırı kamçıyla madenin karanlığına süren köylü... Onlar da açlığın, yoksulluğun pençesinde kıvranan, nefes almaya bile güçleri yetmeyen insanlar değil mi? Celladın gözyaşı döktüğü idam sehpası, bir devrimcinin fedakârlığı, kendi yerine katırını madene gönderen köylünün çaresizliği, sokak kedilerine umutla bakan eski hayat kadınının yalnızlığı... Her biri hayatın acımasız çarkında ezilen, sevgiyle nefret, umutla umutsuzluk arasında savrulan karakterler. İrfan Yalçın, bu öykülerde insanın ve hayvanın kaderini iç içe geçirerek, acının evrenselliğini gözler önüne seriyor.