Çekmecemi Karıştıran Cesetler

Yaşar Bedri’nin kaleminden dökülen her satır, bir arayışın izlerini sürüyor; kelimelerle dokunan bir meselin peşinde, kendi varlığını da bu öykünün içine ustaca yerleştiriyor. Şiirin sınırlarını zorlayan, derinlikli bir anlatımla karşımıza çıkan yazar, sözcükleri bir nakış gibi işlerken, geçmişle bugünü iç içe geçiriyor. Eski Trabzon’un ticaret yollarını andıran şiirleri, doğu ile batının kesiştiği bir liman gibi: hem hüzünlü hem de keskin. Her dizesi, yaralı bir yüreğin sesini duyururken, aynı zamanda okuyanı da derinden sarsıyor. Baudelaire’in "kardeşim" dediği şairler gibi, Bedri de acıyı ve tutkuyu aynı potada eritiyor; şiirini bir "âh!" nidasına dönüştürüyor. Hayatın fırtınalı yanlarını kucaklayan, toplumsal ve bireysel titreşimleri kendi derisinde hisseden bir usta o. "Ruşen Ali Cengi"nde olduğu gibi, okudukça içimizdeki yaralar yeniden kanıyor, geçmişin izleri günümüzle buluşuyor. Onun dünyasında.