Çekiç ve Gül

Ankara’nın gri sokaklarında, darbe gecesinin ardından her şey değişmişti. Emniyet’in tozlu koridorlarında bir zamanlar cinayetleri çözen Behzat Ç., şimdi kendi gerçekleriyle yüzleşiyordu. Bombaların düştüğü Gölbaşı’nda, köpek mamalarının tadına bakarken bile fark edemediği o kaos anı, belleğine kazınmıştı. Artık ne bir kahraman ne de bir kurbandı; sadece yorgun, öfkeli ve biraz da kaybolmuş bir adam. Hayalet’le birlikte dolaştığı gecekondu mahallelerinde, pavyonların loş ışıklarında ya da işkembecilerin buharı tüten masalarında, her cinayet bir hikâye anlatıyordu. Bazen bir mezarlıkta, bazen nezarethanenin soğuk duvarları arasında, bazen de Millet Bahçesi’nin kalabalığında kayboluyordu. Pejmürde görünüşünün ardında, basit ama derin insan hikâyeleri saklıydı. Acıyla gülmenin, umutsuzlukla direnmenin ince çizgisinde yürüyordu Behzat Ç. Bu kez de öyle... Ortalıkta kol gezen sadece cinayetler değil, hayatın ta kendisiydi.