Cehennem Şiirleri

Acının gölgesi, zamanın durduğu bir fotoğraf karesine sıkışmış. Annelerin gözlerinde yankılanan o sessiz çığlık, yıllar geçse de soluk soluğa bugüne ulaşıyor. Savaşın karanlığından çalınmış görüntüler, birer birer belleğe düşüyor; her biri, geçmişin yükünü sırtlanmış gibi. O fotoğraf, konuşuyor. Sessizliğiyle haykırıyor. Hangi felaketin izlerini taşıdığını bilmeden, sadece varlığını dayatıyor insanın karşısına. Zamanın penceresinden süzülen bu kare, unutulmuşluğun içinde bir ağıt gibi yükseliyor. Her dizesi, yaraların kanamaya devam ettiğini fısıldıyor.