Cehennem Günlüğü

Varoluşun o soğuk, boğucu duvarlarıyla çevriliyim. Her adımda daha da sıkıştırıyor beni bu sınırlar, nefesimi kesiyor. Akıl, bu kaosu gizlemek için örüyor onları; ardında yatan o sonsuz boşluğu, hiçliği saklamak için. Ama biliyorum artık: bu duvarların ötesinde ne bir kurtuluş var ne de anlam. Sadece bomboş bir uzam, bir yokluk denizi. İçimdeki bu ateş, bu çaresizlik, benim kişisel cehennemim. Her şeyin anlamsızlığını gördükçe daha da derinleşiyor bu yangın. Düşüncelerim bir labirente dönüşüyor; çıkış yok, sadece dönüp duran bir kısır döngü.